MARCUS DUNSTAN ile RÖPORTAJ

Korku/gerilim sineması üzerine yaptığım röportajların bu seferki konuğu, benimde favori filmlerimden olan The Collector ve The Collection serisinin yönetmeni, Marcus Dunstan. Kendisi aynı zamanda Testere IV-V-VI ve Final VII (3D) filmlerinin de senaristi. Sorduğum soruları büyük bir titizlikle cevaplandıran Marcus, aynı zamanda filmin çekim tekniklerini adeta bir ders niteliğinde bizlere anlattı. Özellikle röportajın en keyifli kısmı ise, filmin ince detaylarını ve set tasarımlarını ele aldığı bölümler. oldu.

Kendisi hem Popüler Sinema’da, hem de sosyal medya ortamında yayınlamak üzere sorduğum  soruları beni kırmayarak cevapladı.

Marcus Dunstan’a  bize vakit ayırdığı için çok teşekkür ediyoruz.

KE- Patrick Melton ile beraber Testere IV-V-VI ve Final VII (3D) gibi korku sinemasındaki  önemli bir serisinin senaryolarını yazdınız. Nasıl ortaya çıkıyor bu kadar güzel fikirler? Bize ikinizin arasındaki ortaklıktan ve uyumdan biraz bahseder misiniz?

MD- Biz, hayatın içinde olan şeyler yaşadık, herkes gibi trafikte sıkıştırılmış ya da kabadayılık yapanların zorbalıklarını görmüşüzdür. Bizlerin canımızı sıkan bu durumlar karşısında aklımıza gelen ilk düşünceler şunlar olurdu. Bu durum bir çizgi roman senaryosu, ya da Alacakaranlık kuşağının bir bölümü olsa, bu korkutucu tiplere nasıl bir ders verebilirdik diye kafa yorardık kesin. Bu sorgulamamız aslında karanlık bir çizgide ilerliyor ve aynı anda hem korkunç, hem de karanlık bir mizah barındıran bu düşünceler aynı yerden geliyor. Patrick ve ben hikâyelerde bu dürtüleri serbest bırakma konusunda şanslıyız. Gerçek hayatın terörünü kovmak için paylaşılan deneyimlerimizi korku yoluyla aktarıyoruz. Patrick’le çalışmalarımızda gençliğimizin ve yetişkinliğimizin deneyimlerini, gelecek korkularını derleyerek hikâyelerin adrenalini haline getirip paylaşmaktan zevk alıyoruz. İzleyiciye yönelik,  kötü bir günün kalıcı bir tasviri için korku filmlerine her zaman ihtiyaç vardır ve bu düpedüz iyileştirici etkisi olan bir durumdur.

KE-  Benimde favori filmlerimden olan The Collector ve The Collection gibi oldukça heyecanlı ve gerilim dolu iki filmin hikayesini yine beraber yazdınız, fakat filmi yönetmek size kaldı? Neden tercih edilen siz oldunuz?

MD- Ben Iowa Üniversitesi'nde sinema okudum. Iowa Üniversitesi o zaman en iyi film programını içeriyordu. İkinci dünya savaşından kalma BOLEX kameralarla orada film çektik, film kurguladık ve kayıp bir zanaat olan kendi negatiflerimizle uyumlu hale getirdik. Bunların hepsi, yani dersler ve alternatif filmler ile denemeler bizim için olağanüstü bir eğitim zemini oldu. Iowa Üniversitesi sinema okulu yapımcı ve yönetmenlerden meydana gelen eğitim kadrosuyla kendilerine ait bir tarzda, kendi filmlerini yaratmak için her öğrenciye şans verir ve böylece çok farklı bakış açılarını hayata geçirir. Dijital dönemin bir dizi avantajı olmakla birlikte eski tip filmin farklı hareket alanları var. Film rulosuyla 2 buçuk dakikalık çekimde kamerada düzenleme yapılması için görüntülerin ne olduğunu görmek gerekiyor ve bu tüm hikâyeyi etkiler. Her çekim film için farklı bir sıçrama meydana getirir. Başa sar tuşu yoktur, tekrar izlemek için zaman yoktur ve bir sonraki çekime geçilir. Bu yüzden çekimden önce prova üzerinde daha fazla durulur. Iowa üniversitesinde film çekerken karşımıza çıkan beklenmedik görüntüler, hatalar, objektif yansımaları, ışık sızıntıları ve film çizikleriyle uğraşmak sinema alanında her birimizi teşvik ederek hayatımızın en büyük tecrübesi oldu. Bence film kusurları mükemmeldir. Dijital hata bunu sona erdirdi çünkü bu kullanışsız veri demektir. Bunlar bozuk ve işe yaramazdır.
Benim ikinci filmi çekmek için fırsatım oldu ama o zaman bile, filmin ana fikrini anlatan fragmanında görünmesi için kısa bir sahne çekmiştim. Diğer gerilim filmlerini çekenlerde bizim arkadaşlarımız, en önemlisi kendisi de bir yönetmen olan John Gulager; özveriyle filmde rol aldı ve tekniğini bizimle paylaştı. John kameranın şairidir ve ekiple eşsiz bir uyum içinde çalıştı.

KE- The Collector ve The Collection birbirini tamamlayan ve akıl almaz tuzaklarla dolu bir seri film. Testere’de olduğu gibi akıl oyunları içeren tuzaklar üzerine hikayelerde oldukça başarılı bir ikilisiniz. Beraber yazacağınız bu tarz hikayeleriniz ve projeleriniz var mı?

MD- Son birkaç yılda yazar olarak bilim kurgu (Rise, Outliers) ve aile hikâyeleri (The Stuff of Legend) gibi farklı filmlere odaklanmıştım. Her proje kendimizi geliştirmek için bir meydan okuma ve bu deneyimleri sinema salonunun karanlığında izleyicilerle bu zenginliği paylaşmak istiyorum. Televizyona güçlü bir giriş yapmasını beklediğim Monstropolis, televizyonda korkunun altın çağında terörü ve hikâyenin karışıklığı ile dikkat çekip keskin kenarını oluşturacak. Biz Universal’in ikonik karakterlerini yeniden ele alıp onlara taze kan getirme konusunda heyecanlıyız, insanlar her bölümde yeni bir canavarı görecekler bunun için sabırsızlanıyorum.

KE- Bir John Carpenter klasiği olan Halloween’in yeni versiyonunda adınız geçiyor. Yönetmenliğini yapacağınız Halloween Returns projesi hakkında bilgi alabilir miyiz? Bu oldukça heyecan verici bir durum.

MD-  Umarım Halloween gerçekten döner ve dönüşü hemen olur. Bu yolda bazı duraksamalar olsa da vizyon şansı bulma konusunda biz, yapımcı Malek Akkad ile işbirliği yaptık. Böylece dönüş filmi, 1978 yılındaki orijinal halini oluşturması ve bu duruma gelmesi için 30 yıl beklemiş gibi oldu.

KE- The Collector ve The Collection set tasarımı da çok başarılı olan filmler. Her saniyesi gerilim dolu olan bu sahneleri çekerken sette en çok nelere dikkat ettiniz?

MD- Koleksiyoncu filminin set tasarımı evde gizlenmiş kötülük fikrine dayanıyordu. Gün ışığında evde yürümek tehlikeli görünmezdi ama gece ev ölümcül görünüyor, her gölgede saklanan ölümcül bir tuzak gizli. Ermanno Di Febo-Orsini set tasarımlarının yanında Michael Barton ile beş farklı lokasyondan ev tasarımı sundular. Bunlar; Bir hukuk firmasının bodrumu, bir çiftlik evi, başka bir evin iç mekânı ve koridorunu inşa ettiler ve beklentilerin üzerinde mükemmel set tasarımları yaptılar. Konsept tasarımını yapan Norman Rockwell, hikâyedeki evin tasarımını ilginç tutmak için tekniğini söylemiyordu ve ayrıntılar aşırı yakın çekimlerde ortaya çıkıyordu. Koleksiyon filminde, bir katilin sığınağına girme fikri muazzam şekilde eğlenceli olmuştu. Argento Hotel hikâyede Koleksiyoncunun dünyaya nasıl baktığını başka şekilde anlattı. Set tasarımcısı Grace Walker, sanatçı Anthony Leonardi ve heykeltıraş Gary Tunnicliffe sayesinde set tasarımları filmde bir karakter haline geldi.

KE- Bu kadar titizlik gerektiren çekimler sırasında yaşadığınız en zor anlar nelerdir? Bizimle paylaşır mısınız?

  

MD- Her bir film bir dayanıklılık testidir. Her film bir kar tanesi gibi eşsizdir. Her filmin en zor anı bitirmektir. Üretim böyle kapsamlı bir deneyimdir. Ben bitirmek için zorlanma kısmını seviyorum. Her şey iyi giderse geriye bakıp gülümsemek için umut ederim, çünkü hepimiz kameranın diğer tarafında benzersiz bir deneyim paylaşıp beyaz perdede karanlık bir film ortaya çıkarmak için uğraşıyoruz.

KE- En beğendiğiniz 2 korku filmini ve 2 yönetmeni yazar mısınız?

MD- 3 FAVORITE MOVIES 1. John Carpenter's THE THING / 2. SUSPIRIA / 3. ALIENS 

3 FAVORITE DIRECTORS 1. Dario Argento / 2. John Carpenter / 3. Brian DePalma

Bu Yazım Popüler Sinema da yayınlanmıştır.

http://www.populersinema.com/roportaj/marcus-dunstan-ile-roportaj-27299.htm

İREM DENİZ & DİLŞAH DEMİR ile RÖPORTAJ

Korku filmleri üzerine yapılan sohbetler devam ediyor. Azap filminin yönetmenleri Ulaş ve Dilek ile yaptığım ve yayınladığım röportajdan sonra şimdi sırada, filmin oyuncuları İrem Deniz ve Dilşah Demir var. Moda’da bir cafede gerçekleştirdiğimiz sohbet oldukça keyifli geçti. Korku sinemasının yeni yüzleri olan İrem ve Dilşah, sinemanın yanı sıra, hem tiyatro hem de dans üzerine eğitim almış iki oyuncu. Azap filminin yönetmenleri dahil olmak üzere tüm yapım ve teknik ekibi ile birlikte olmaktan çok mutluluk duyan iki oyuncuya kariyerlerinde başarı diliyoruz.

Kendileri, hem Popüler Sinema’da, hem de sosyal medya ortamında yayınlamak üzere yönelttiğim soruları beni kırmayarak cevapladılar.

İrem ve Dilşah ikilisine, bize vakit ayırdığı için çok teşekkür ediyorum.

KE- Kendinizden ve oyunculuk deneyiminizden kısaca bahseder misiniz?

İD- 1988 Manisa doğumluyum. 7 yaşımda dans etmeye başladım. Sanırım dansın da etkisiyle çocukluğumdan beri hayalim sahnede olmaktı. 2013’te Dokuz Eylül Üniversitesi GSF Oyunculuk bölümünden mezun oldum ve aynı yıl İstanbul’a yerleştim. Mezun olduğumdan bu yana Tiyatro Craft’ta, İstanbul Devlet Tiyatrosunda, Tiyatro Oyun kutusuyla Bo Sahne’de birçok oyunda rol aldım. Azap filmiyle de ilk sinema deneyimim hayata geçmiş oldu. Bu arada dans etmeye hala devam ediyorum.

DD-  Merhaba. 23 yaşında Kocaeli Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Grafik Tasarım Bölümü’nden mezun olduktan sonar İstanbul’a yerleşip çalışmaya başladım. Yerleştiğim ilk sene Tiyatro Kılçık’ın atölyesinde tiyatro temel eğitimi aldıktan iki yıl sonra, Pera güzel Sanatlar’da Tiyatro Bölümü’ne girdim. Üçüncü sınıftayken Tiyatro Kılçık’ın kadrosuna dahil olup 2013 yılına kadar onlarla çalıştım. Pera’dan mezun olduktan hemen sonra Kadir Has üniversitesi Film ve Drama Bölümü’nde oyunculuk üzerine yüksek lisansımı bitirdim. Dört yıl öncesinde Mediatif  Dans’da kısa bir eğitim sürecinin ardından Çıplak Ayaklar Kumpanyası’nda modern dans eğitimi almaya devam ettim, hala da etmekteyim.  Çeşitli film, dizi ve şovlarda oyunculuk yaptım. Şimdi de “Buyur Burdan Bak” adlı programda oynamaya devam ediyorum. Otuz yaşındayım, sevdiğim, önemsediğim ve yapmak istediğim sayısız şey var. Hayatımda ‘öncelik’ kavramına yer veremeyen ben, tek şeyi birinci sıraya koyabilirim;  Müziği.

KE- Azap filmindeki canlandırdığınız karakter hakkında bilgi alabilir miyiz?

İD – Azap Filminde oynadığım karakterin adı Ayşin. Aklı başında, idealist bir öğretmen. Uzun süre atama beklemiş ve ataması cin haberleriyle manşet olmuş bir köye çıkmıştır. Arkadaşlarının ısrarına rağmen köye giden Ayşin’i, Fatma Ana adında bir kadın misafir eder. Köyün atmosferi, evinde kaldığı Fatma Ana’nın gariplikleri ve sürekli geceye uyanıyor olması, Ayşin’in olan biteni sorgulamaya başlamasına neden olur. Elini kolunu bağlayan kimse olmasa da içinde bulunduğu durum kaçıp gitmesine engel olmaktadır. Film boyunca Ayşin’i paralel akan bir zamanda, hem köyde hem de arkadaşlarının evinde görüyoruz. İki zamanı birbirine bağlayan ortak noktalar olsa da,  Ayşin’in yaşadıkları birbirinden oldukça farklı. Köyde kurtulmaya çalışan Ayşin, arkadaşlarının yanında ise kurtarılması gereken ve korku uyandıran bir konumda.

DD- Azap filminde alfa bir kadını canlandırdım. Hayatı tiye alan Özlem; insanların korkularıyla dalga geçecek kadar korkudan uzak yaşayan biri. 

KE- Korku/Gerilim filmlerinin çekimleri sırasında ister istemez rol gereği bile olsa oynadığınız karaktere büründüğünüzde mutlaka etkilendiğiniz anlar oluyordur. Çekimler sırasında veya sonrasında başınızdan geçen ilginç olaylar oldu mu?

İD - Açık konuşmak gerekirse benim mesleğime bakışımda ve çalışma şeklimde bürünmek gibi bir olgu söz konusu değil, hatta bunu sağlıksız bulduğumu bile söyleyebilirim. Oyuncu kişisinin karakterini objektif olarak ele alabilmesi ve yaklaşabilmesi için de metine ve rolüne belirli bir mesafeden bakması gerektiğini düşünüyorum. Bunun dışında sette yaratılan atmosfer ve hocalarım Dilek Keser ve Ulaş Güneş Kacargil’in  yaptığı yönlendirmeler kesinlikle etkileyiciydi, ama bu canlandırdığım karakterden tamamen bağımsız, çok başka açılardan,  oyuncu olarak İrem’i etkileyen şeyler. İşin doğası ve çekimlerin yapıldığı yerler gereği başımıza gelen bir sürü ilginç şey de oldu tabi, ama bunların hiç biri cin hikayesi çekiyor olmamızla alakalı değildi. Çekimlerin 1. Haftasında babamı kaybettim örneğin ve sete devam etmek zorundaydık. Bugüne kadar verdiğim en büyük sınavdı diyebilirim. Bütün ekip bu süreçte bana yardımcı olabilmek için elinden geleni yaptı, hepsine bir kez daha teşekkür ederim.

DD-  Etkilendiğim anı yazarsam büyük bir spoiler (tam türkçe karşılığı bende yok) vermiş olurum ama, Ayşin karakterinden çok etkilendiğim bir sahne olduğunu söylemem de sakınca olmamalı J  Ekipte çalışan onca insanın işe konsantre olmamız için  bize gösterdiği özen benim için ilginç bir olaydı. Gerçekten.

KE- Azap sanırım ilk sinema filminiz. Tiyatrodan gelen bir oyuncu olarak ilk deneyiminizin bir korku filmi olması nasıl bir duygu? Senaryoyu okuduğunuzda neler hissettiniz? Hiç yapamayacağınızı düşündünüz mü?

İD - Evet Azap ilk sinema filmim. Korku filminde oynamak hep istediğim bir şeydi. Uçlarda duyguların konu edildiği ve haliyle oyuncuyu zorlayan bir tür çünkü. Senaryoya gelince, tabii ki korku ögeleri barındırıyor fakat ben ilk okuduğumdan beri gerilime daha yakın olduğunu düşünüyorum. Sadece korkutmayı amaçlamadığı içinde inandırıcılığı yüksek. Oynadığım Ayşin karakteri filmin tam merkezinde duruyor ve birçok duyguyu bir arada barındırıyor. Bu yüzden benim için tüm film süreci verimli ve çok heyecan vericiydi. Çekimlere başlamadan önce bazı sahnelerle ilgili korkularım vardı açıkçası. Fakat yönetmenlerimiz yapamayacağımı düşünmeme pek fırsat vermedi desem yalan olmaz. İstedikleri duyguyu ve performansı oyuncudan alma konusunda kendilerine ait bir çalışma şekilleri var ve içlerine sinmediği sürece çalışmaya devam ediyorlar.

KE- Daha öncede bir korku filmi deneyiminiz oldu. Komedi filmlerinde de oynayan bir oyuncu olarak korku filmlerinde yer almak nasıl bir duygu? Diğer türlere göre daha zorlayıcı kısımları var mı?

DD- Komedi filmlerinde oynamış olmamın korku filminde oynayacak olmama bir etkisi olmadı. Evet diğer türlere nazaran insanda korku uyandırmaya hizmet eden sahnelerde bir oyuncu olarak konsantrasyon problemi yaşayıp duruma inanmayı tekrar ve tekrar kendime hatırlatmaya çalıştım çünkü böyle korkulara yaşamım da çok az düşüyorum ki, bir oyuncunun kendi hayatındaki donelerle sınırlı kalmayıp rolle özdeşleşmek için birçok tekniğe başvurabileceği düşüncesine inanmama rağmen. Bu da benim eksiğim.

KE- Gerçek hayatta cinlerle ya da büyülerle ilgili anlatılan hikayeler sizi etkiler mi?

İD-  İster istemez etkiliyor tabiİ ki. Filmde Ayşin’in bu konuda söylediği gibi, öyle bir şey ki bir kere açılınca konuşuldukça konuşuluyor. Gerçekten de öyle, o yüzden bu gibi konularla ilgili hikayeleri pek dinlememeye çalışıyorum.

DD- Bir kere etkiledi ama iyi geldi etkilenmek, daha da etkilenmem J

KE- Yeniden bir korku filminde rol almak ister misiniz? Yakın zamanda yeni film projeleriniz var mı?

İD- Oynamayı isterim tabii ki. Her proje yeni bir deneyim demek. Fakat birbirinden farklı türde ve birbirine benzemeyen karakterleri oynamak asıl hedefim. Şimdilik görünen  yeni bir proje yok, tiyatroya devam ediyorum
.

DD- Korku filminde oynamaya her zaman açığım, evet isterim tabi J Var “Yolculuk” adında çekim süreci devam eden bağımsız bir filmde rol aldım.

KE- Devamlı cinler, büyüler ya da doğaüstü varlıklar olsun birçok film piyasaya çıkıyor. Ne düşünüyorsunuz bu konuda? Bir süre sonra seyirciyi bıktırır mı bu konular? Yoksa bu rekabet daha mı iyi oluyor Türk korku sineması için?

İD- Cin ve büyü hikayeleri kültürümüzde var ve o yüzden ilgi çekiyor haliyle. Bu gibi hikayelerinin korku-gerilim içinde çok iyi malzeme verdiği bir gerçek. Türk korku sinemasının bu konu üzerinde yoğunlaşması seyirciyi sıkmaya başlıyor bile olsa, iyi olanların mutlaka aradan sıyrılacağına inanıyorum.

DD-  Bu konu hakkında birşey bilmeden cevap veriyorum; bıktırmaz. Rekabet? Bilmiyorum.

KE- Tiyatro ya da sinema olsun rol tekliflerinde karşınıza çıkan senaryolarda en çok neye dikkat edersiniz?

İD- Çok naif bir yerden önce beni heyecanlandırıp heyecanlandırmadığına bakarım. Ne söylediği ve bunu nasıl söylediği de önemli tabii ki. İnanmadığım bir projenin içinde olmayı istemem. 

DD- Bence oynayacağım karaktere ve senaryonun işleyişine dikkat etmeliyim. Çok sıradan oluşan anları bile öyle şekillerde anlatanlar var ki ‘konu’ bahanesi bu işin J

KE-Korku filmleri izlemeyi sever misiniz? Korku filmlerine ait en sevdiğiniz birkaç yabancı filmi yazar mısınız?

İD- Salt korku filmlerindense gerilim filmi izlemeyi daha çok seviyorum. Film değil ama yönetmen söyleyebilirim. Stanley Kubrick’e özel bir hayranlığım olmasının yanı sıra, David Lynch, Roman Polanski ve Michael Haneke izlemekten özel keyif aldığım yönetmenler.

DD- Film seçimlerimde genelde korku türünü tercih etmiyorum. The Shining, Aliens, Let The Right One In, The Birds, 28 Days Later, The Others, Funny Games, Only Lovers Left Alive, Thirst, Taxidermia, Dans ma peau, Antichrist en sevdiklerim.

Bu Yazım Popüler Sinema da yayınlanmıştır.

http://www.populersinema.com/roportaj/irem-deniz-dilsah-demir-ile-roportaj-27274.htm 

ULAŞ GÜNEŞ KAÇARGİL & DİLEK KESER ile RÖPORTAJ

Yerli/yabancı korku sineması üzerine yaptığım röportajlar serisinin bu defaki konukları, Azap filminin yönetmenleri Ulaş Güneş Kaçargil ve Dilek Keser. Yakın bir zamanda Kadıköy Moda’da bir cafede buluşup kendileri ile Azap filmi ve korku sineması üzerine keyifli bir sohbet gerçekleştirdim. Oldukça   pozitif enerjiye sahip ve iyi bir uyum içinde olan Ulaş ve Dilek, filmin tüm ekibi ile çalışmaktan da çok mutlu olduklarını her defasında dile getirdiler. Ekip ruhunun bir filmin başarısı açısından ne kadar önemli olduğunun da çok iyi farkındalar.

Kendileri, hem Popüler Sinema’da, hem de sosyal medya ortamında yayınlamak üzere yönelttiğim soruları beni kırmayarak cevapladılar.

Ulaş ve Dilek ikilisine, bize vakit ayırdığı için çok teşekkür ediyor ve Azap filmine gişede bol başarı diliyoruz. 

KE- İkinizin birlikte yazıp yönettiği “Azap” filmi çok yakında vizyona girecek. Nereden çıktı bir korku filmi yapma fikri?

Dilek Keser - Bir film yaparken, yönetmen için en eğlenceli kısım atmosfer yaratmaktır. Korku/gerilim türü de teknik ve estetik olarak, yaratacağınız atmosferde size geniş bir özgürlük alanı sağlıyor. Ayrıca bu alanda görsel efektler, farklı kamera kullanımları ve farklı bir sanat tasarımı kurmak da mümkün.

Ulaş Güneş Kacargil - Türkiye’deki korku filmi sinemasına olan ilgi ve filmlerin izleyicide karşılığını buluyor olması da bir başka faktör tabii ki.

KE- Azap filminin hikayesini yazarken ne gibi araştırmalar yaptınız? Yapım aşamasında karşılaştığınız zorluklar nelerdir?

U.G.K. - Aklımızda bir hikaye vardı. Ortak kültürümüzde, özellikle Anadolu kültüründe korku öğeleri oldukça fazla. Bunu şekillendirmek ve senaryolaştırmak yaklaşık iki ay sürdü. İlk halinden sonra da altı ay kadar

üzerine yeni şeyler ekledik. Sete girene kadar o yaratım süreci bitmiyor zaten. Başta Kuran-ı Kerim olmak üzere, kutsal kitapları tekrar okuduk. Hadislerden faydalandık. İnternetteki forumlarda korku izleyicisinin en çok neleri takip ettiğini ve nasıl konulardan hoşlandığını da bir yandan araştırdık.

D.K - En temel zorluk, korku filminin ‘ucuz ve kalitesiz olsa da olur’ algısını kırmak. Ekip kurarken bile korku filmi olacağı için, kolay ve özensiz bir iş olacağını düşünenler vardı. Setteki herkes bittiğinde ‘farklı bir film oldu’ dedi.

KE- Filminizin tanıtımlarında “Türk korku sinemasına yeni bir bakış açısı getirmeyi hedefleyen Azap,…” diye ilerleyen bir ön yazınız var. Ne gibi bir bakış açısı hedefliyor Azap filmi? Filmin diğer korku filmlerinden farklı kılan neler var? Kısaca bahseder misiniz?

D.K. - Ülkemiz izleyicisinin en çok etkilendiği konu, cinler alemi. İnançsal ve toplumsal olarak da en çok ilgimizi çeken hikaye bu. Bu yüzden birçok film, cinlerin insanlara musallat olması veya vesvese vermesi üzerine kurulu. Yani cinler bizim dünyamıza geliyorlar. Bizim filmin en temel farkı, biz onların (cinlerin) dünyasına gidiyoruz.

U.G.K. - Aslında aynı dünya üzerinde, farklı boyutlarda bir arada yaşadığımızı anlatmak asıl derdimiz. Bir taraftan da zaman algısının cinlere göre ve insanlara göre farklı olduğunu da işledik filmimizde.

D.K. - Ana karakterimiz Ayşin bir azap çekiyor ve her uyandığında sarmal bir yapının içinde geceyi yaşıyor. Sadece tek başına geceye uyanmak fikri bile rahatsız edici ve farklı bir gerilim öğesi yarattı, diğer filmler ile kıyaslayacak olursak.

U.G.K. - Bir de diğer tüm filmlerde bolca kan görebilirsiniz. Kan göstermeyi korku filmi sanıyoruz. Tamam, diğer ülkelerde korkunun alt janralarında vahşet, kan, vs. var, fakat bizim ülke sinemamızda sadece kan, revan,

korkunç yüzler ve korkunç sesler bulunuyor.  Evet bizim filmde de kanlı sahneler var, ama korkunun altını çizmek yerine gerilim tarafını daha fazla vermek istedik.

D.K. - Seyirciyi germek, korkutmaktan daha zor ama daha etkili. Makyajı, efekti ne kadar başarılı olursa olsun, bir şeyi çok fazla gösterince seyirci alışıyor ve korkmamaya, etkilenmemeye başlıyor.

KE- Film çekmek bir ekip işidir. Herkesin film yapımı sırasında fazlasıyla emeği geçer. İkiniz sette bu ekip ruhunu korumak ve başarılı bir yapım ortaya çıkarmak için neler yapıyorsunuz? Cast oluştururken en çok nelere dikkat edersiniz?

D.K. - Tüm ekibin kendini filmin bir parçası olarak hissetmesi ve sinerjinin yaratılması çok önemli. Bu yüzden sete çıkmadan önce ekiplerle hem ayrı ayrı, hem de bir arada toplantılar yapıyoruz. Birçok sette hem teknik ekip, hem oyuncular set günü tanışır. Bize bu durum biraz samimiyetsiz geliyor. Ekipteki herkes bir diğer ekibin ne yapacağını bilmeli ki, kendi de daha fazla kreatif katkı sağlayabilsin. Aynı durum oyuncular için de geçerli. Filmde dört kişilik kız arkadaş grubu var. Onların samimiyetlerinin doğal olması için okuma provaları yaptık. Bizden ayrı dışarıda sosyalleşmelerinin karakterlerine fayda sağlayacağını düşündüğümüz için, onları bu konuda yönlendirdik. 

Cast oluştururken filmin genel duygusuna, cast ruhuna uygun kişiler seçmek için uğraşıyoruz. Bazen oyunculuğunu çok beğendiğimiz kişiyi genel filmin ruhuna uymadığı için seçemiyoruz. İyi oyunculuk ve doğru cast çok başka kavramlar. Seçtiğimiz oyuncuların hem tipolojik, hem de oyunculuk olarak da birbirlerinin önüne geçmemesini sağlamak bir diğer önemli koşul.

KE- Birlikten güç doğar derler, ki zaten aranızda güzel bir uyum olduğu çok açık. Peki ikinizin sette ya da senaryonun ortaya çıkışı sırasında anlaşamadığınız noktalar oluyor mu? Birbirinizin hangi huylarınızı sevmiyorsunuz?

D.K. - Birlikte çalışmak daha huzurlu ve güvende olamamızı sağlıyor bence. Birbirimizin fikirlerine güveniyoruz ama bir o kadar da birbirimize açık

yüreklilikle ‘iyi olmuş, kötü olmuş’ ya da ‘daha çok geliştirmemiz gerekiyor’ gibi objektif yorumlar yapabiliyoruz.

U.G.K - Çok tartışıyoruz. Ama bu tartışmalar projenin yönünü belirlemek için yaratıcı tartışmalar, kişisel değil.

D.K. - Bazen çok gereksiz detaylar için de tartışıyoruz. O detay ile ilgili

vereceğimiz kararın filmde çok önemli bir yeri olmasa da, bizim için o an büyük bir sorun haline gelebiliyor. Bazen birimizden birinin fikrinden fedakarlık etmesine sebep oluyor.

KE- Bize yeni projeleriniz hakkında biraz bilgi verebilir misiniz? Korku filmlerine devam mı?

U.G.K. - Korku filmi bizim için yeni bir macera oldu. Ve biz maceraları severiz. Ama bundan sonra sadece korku filmi çekeriz demiyoruz. Farklı türler de

denemek lazım. Korku filmine devam edeceğiz ama, onun dışında farklı

filmler de yapacağız. Biz anlatıcıyız, insanı anlatıyoruz. Nasıl ki bir insan hep kızgın, hep gülen, hep ağlayan, hep korkan olmuyorsa, aynı şekilde komedi de, korku da, dram da hayatımızda olacak.

KE- Korku filmi çekerken seyircinin hikayeden kopmaması için nelere dikkat etmek gerekiyor? Sadece efektler ve ani çıkışların arkasına sığınmak doğru mu? Sonuçta onlar bir anlık korku yaratan ögeler.

D.K. - Genel olarak seyircinin hikayeden kopmaması için doğru bir hikaye

 ritminin ve aynı şekilde filmin kurgu ritminin de matematiği önemli. Sesler, anlık korkular yaratmada fayda sağlıyor ama asıl korkuyu yaratan filmin

 gerilim öğesi; eğer izleyiciyi yeterince gererseniz en olmadık şeyden bile korkabilir.

U.G.K. - Alışıldık sesler kullanmak garantici bir yöntem. Klişelere ara ara

hepimiz kaçıyoruz. Bizim filmde de var. Ama bütün filmi bunun üzerinden anlatamazsınız. Azap’ın en etkili yanı hikayesi, sağlam bir hikayesi ve hikaye kurgusu var. 

KE- Korku filmi setlerinde makyajlar, efektler, dekorlar vs derken ürkütücü bir ortam yaratıldığı kesin. Şu ana kadar çektiğiniz filmlerin setlerinde başınıza gelen en ilginç anınızı bizimle paylaşır mısınız?

D.K. - Açıkçası sette onca insanın arasında, ışığın, dekorun içinde filme yansıttığımız gibi bir korku atmosferi oluşmuyor. Ara sıra belki… Örneğin, İrem’i makyajlı görüp gerçekten korkan bir Yeşim’imiz vardı. Köyün tüm ışıklarının şalterini indirmemiz gerekiyordu çekim için . Ve o zifiri karanlık köyün köpekleri korkutucu olabiliyordu.

U.G.K - Biz sette değil de, yazarken çok daha fazla korktuk aslında. İlk başta hep alışık olduğumuz üzere, gece yazmaya başladık senaryoyu. Ama

zamanla tam omzumuzun arkasında bizi izleyen, hatta bilgisayar ekranına bakan ve kıs kıs gülen bir şeyin varlığı sürekli tüylerimizi diken diken etti.

Ciddiyim. Dönüp bakıyorsun, hiçbir şey yok. Ama bu duygu bizi iyice gerince, paşa paşa erken yatıp erken kalktık, elimizde çaylarla sabah erken oturduk senaryonun başına.

KE- Türk seyircisinin korku filmlerimize karşı olan önyargıları artık yıkıldı diye düşünüyorum. ( En azından benim öyle). Siz ne düşünüyorsunuz bu konuda, alıştılar mı bizim korku hikayelerine ve oyunculuklara?

D.K. - Haklısın, eskisi kadar önyargılı değiller. Ama biz sinemacılar olarak tam da bu önyargılar kırılmışken, kendi elimizle yeni önyargılar yaratıyoruz. Kendi filmlerini daha çok izleyen ülkeler sıralamasında ilk sıralardayız. Ama daha iyi filmler yapmak yerine, sektöre yatırım yapmadan, ‘daha ucuza nasıl film yapıp daha çok para kazanırım’ derdine düşüyoruz. Korku filmi izleyicisi oluştu. Ama iyi korku filmi sayısının en az beş katı kadar kötü filmler dolu. Bu bahsettiğim genel bir sorun. Komedi veya dramlar için de geçerli. Birçok filmin teknik ve oyunculuk kalitesi bazı dizilerden bile kötü.

U.G.K. - Evet, seyirciyi küstürmemeliyiz. İlla prodüksiyon kalitesinden bahsetmiyorum, estetik ve yaratıcı kalite anlamında da çok daha titiz ve samimi filmler yapmamız lazım. ‘Yaptım oldu’cu yaklaşımdan, ‘seyirci her türlü izler’ mantığından uzaklaşmamız lazım.

KE- Bugüne kadar sizi en çok etkileyen ve favoriniz olan birkaç yabancı korku filmi yazar mısınız? 

Halka (Ring), Rosemary’nin Bebeği (Rosemary’s Baby), Evdeki Düşman (Orphan), Kiracı (The Tenant)

Bu Yazım Popüler Sinema da yayınlanmıştır.

http://www.populersinema.com/roportaj/ulas-gunes-kacargil-dilek-keser-ile-roportaj-27211.htm

BJ McDONNELL ile RÖPORTAJ

Türk ve Yabancı korku filmi yönetmenleri / oyuncuları ile yaptığım röportaj serileri devam ediyor. Bu defa Slasher türünün iyi örneklerinden olan ve ülkemizde Balta (Hatchet) adıyla bilinen serinin 3.filmini yöneten Bj McDonnell ile kısa bir röportaj yaptım. McDonnell, yönetmenliğin yanı sıra, Avengers, Star Trek, Jack Reacher, Ant-Man, Halloween II (2009) vb.gibi birçok filmin kamera operatörlüğünü de yapan oldukça yetenekli birisi.

McDonnell, hem Popüler Sinema’da hem de sosyal medya ortamında yayınlamak üzere kendisine yönelttiğim soruları beni kırmayarak cevapladı.

BJ McDonnell 'e, bize vakit ayırdığı için çok teşekkür ediyoruz.

KE-  2000 yılından bugüne kadar birçok filmin yapım ekibinde yer aldınız. Marvel filmleri, korku filmleri ve bazı tv serilerinde kamera operatörlüğünde bulundunuz. İlk yönetmenlik deneyiminize Hatchet 3 gibi bir korku filmiyle başlamak nereden aklınıza geldi?

BJ- Hatchet 3 filmini yönetmem Adam Green sayesinde oldu aslında. Benim filmi yöneteyim diye bir talebim olmadı. Bir çok yönetmen bu filmi yönetmek istiyordu ama ben ilk Hatchet filminden beri kamera operatörü olarak çalışmıştım. Çok büyük bir iş olmadığı için yönetmenliğe atılmak adına iyi bir adımdı. "İlk yönetmenlik denemesi" yaftasını kırabileceğim bir işti. Tarzı, karakterleri vs biliyordum. Benim istediğim tek şey en iyi  ve daha büyük bütçeli bir film yapmaktı. Bunun için çok az paramız vardı, bir milyondan daha az ki bu da çok düşük bir bütçe demektir.

KE- Yönetmenliğe devam etmeyi düşünüyor musunuz? Örneğin Hatchet’in terör estiren karakteri Viktor Crowley’i yeniden canlandırmak gibi bir düşünceniz var mI? Aklınızdan geçen yeni projeler nelerdir?

BJ- Kesinlikle ilerde daha çok film çekmeyi düşünüyorum. Şu an elimde bir kaç iş var ama dürüstçe söylemek gerekirse kamera operatörlüğünü de çok seviyorum. Sıradaki film için acele etmiyorum. Bir sonraki film hem hikaye hem de bütçe açısından çok doğru bir iş olmalı. Hatchet serisine gelince artık yapmayacağım. "Hatchet adamı" olarak mimlenmek istemiyorum. Bu Adam'ın işi. Hatchet 3’den beri çok şey öğrendim. Hatchet filmlerindeki mizah tarzı gerçekten benim tarzım değil. Ben daha ciddi  korku filmleri ve aksiyon/ bilim kurgu filmleri yapmak istiyorum. Eğer bir başka Hatchet filmi yaparsam bu geriye doğru çok büyük bir adım olur. Benim Victor Crowley günlerim artık sona erdi.

KE- Hatchet serisindeki ölüm sahneleri diğer filmlere göre fazlasıyla kanlı. Bu sahneleri çekmek titizlik gerektiren bir makyaj istiyor. Çekimler sırasında cast ekibi ile yaşadığınız ilginç veya komik olaylar var mı?

BJ- Böyle bir anı Hatchet 1 de yaşadım. Deon Richmond'un kolları yüzülüyordu. Benim ve baş kamera asistanımın kendimizi kandan koruyacak gerekli ekipmanı yoktu. Kan spreyi sıkılınca, baştan ayağa kan içinde kaldık. O sabah üstümüz sahte kana batmış bir şekilde bara gidip içki içtik.

KE- Hatchet 1 ve 2’nin hem yazarı, hem de yönetmeni olan Adam Green, bu defa sadece Hatchet 3’in senaryo kısmında yer alıyor. Yönetmenliği kendisinden alma fikri nasıl ortaya çıktı?

BJ- Sanırım Hatchet 2 den sonra Adam başka bir Hatchet filmi yapmakta tereddüt etti. H2 pek de iyi bir reyting almamıştı üstüne üstlük bir sürü de eleştiri almıştı. Benim yönetmenliğe doğru ilerleyişimi ve bu filmler hakkında bilgim olduğunu fark etti böylelikle ben çok mantıklı bir seçim haline geldim. Açıkça şunu söylemeliyim ki setteki her film, sahneleri en iyi şekilde çekmek için Adam, Will Barret ve benim bir arada ortak çalışmamızın sonucudur.

KE Star Trek ve Avengers gibi büyük bütçeli filmlerin kalabalık oyuncu kadrosuyla çalışmak ve bu dev setlerde çekim yapmak kolay olmasa gerek. Ne gibi zorluklar yaşadınız bu setlerde?

BJ- Tüm içtenliğimle belirtmeliyim ki büyük filmler müthiştir. Doğru iş çıkartmak için bolca zamanınız vardır. Tonlarca planlama ve aksiyon sahnelerini çekmek için haftalarca zamanınız vardır. Bütçe ne kadar büyükse film de o kadar kolaydır kanımca. Bir yönetmene göre  bütçe ne kadar büyükse, projede yer alanlar ve yapımcılar da yaratıcılığını o ölçüde ortaya koyar. Siz bir yönetmen olarak istediğiniz şeyi alırsınız onlar da kendi istediği şeyleri alırlar. Bu oynamak zorunda olduğunuz çılgın bir oyundur. İşte yönetmenlerin bir an önce işi bitirmek istemesinin nedeni budur. İnsanların çoğu zaman  farkına varamadığı şey her seçimin yönetmenlerin kendi seçimi olmadığı gerçeğidir.

KE- Setlerde çalışmayı sevdiğiniz birkaç yönetmen ve oyuncu ismi verebilir misiniz?

BJ- Rob Zombie ile çalışmayı seviyorum. O gerçek bir hikayeci ve hayalperestir. Ayrıca Seth Rogen ve Evan Goldberg 'i, Jorma Taccone ve Akiva' yı da seviyorum.. Büyük işler çıkartan yönetmenlerle kolay çalışmak kadar sette iyi vakit geçirmek de önemlidir. Bu arada William Friedkin ile çalışmayı da severim. Çalışmayı sevdiğim aktör ve aktrisler ise  Andy Sandberg, Tye Sheridan, Tom Cruise, Josh Stewart, Rose Byrne, Aaron Eckhart, Ike Barenholdtz, Zac Efron, James and Dave Franco...... Bu liste uzar da uzar.

KE- Şimdiye kadar hiç Türk korku filmi izlediniz mi? İzlediyseniz düşünceleriniz nelerdir?

BJ- Açıkçası izlediğimi söyleyemem. İzlemişsem de şayet Türk filmi olduğunu anlayamamış olabilirim. Türk korku filmlerine bir göz atıp izlediğim var mı diye bakmalıyım. O kadar çok korku filmi izledim ki şimdiye dek hangisinin hangi ülkenin filmi olduğunu zar zor aklımda tutabiliyorum :)))

KE En beğendiğiniz 2 korku filmini ve 2 yönetmeni yazar mısınız?

BJ-  The Thing / John Carpenter , Hellraiser/Clive Barker. 

Bu Yazım Popüler Sinema da yayınlanmıştır.

http://www.populersinema.com/roportaj/bj-mcdonnell-ile-roportaj-27190.htm

ÖZGÜR BAKAR ile RÖPORTAJ

Korku sinemasına gönül veren yerli/yabancı yönetmenler ve oyuncular ile yaptığım röportajlar serüveni son hızıyla devam ediyor. Yaptığım röportajlarda korku sineması adına, çok farklı düşüncelere sahip olan, bu işi çözmüş ya da yeni çözmeye başlayan, korku filmleri arasına yeni katılmış veya daha deneyimli isimlerle keyifli sohbetler yapıyorum. Bugünku konuğum ise, korku filmi işine kendini adamış, gerçek bir korku filmi izleyicisi ve takipçisi olan Özgür Bakar. Yaptığı tüm filmler, sıkı bir araştırmanın sonucunda ortaya çıkmış ve güzel eleştiriler almış yapımlar.

Kendisi hem Popüler Sinema’da, hem de sosyal medya ortamında yayınlamak üzere kendisine yönelttiğim soruları beni kırmayarak cevapladı.
Özgür Bakar’a  bize vakit ayırdığı için çok teşekkür ediyoruz.

KE- Filmografinize baktığımızda çektiğiniz korku filmlerinde, Türk korku sinemasında sıkça rastlanan cinler, hocalar, ayetler gibi ögelerin biraz dışında kalarak daha çok paranormal ve metafizik bağlantılı hikayelere yöneldiniz. Bu kalıpların dışına çıkmak ve farklılık yaratmak nereden aklınıza geldi? Etkilendiğiniz filmler oldu mu?

ÖB- Bir yerlerde farkediliyor olması sevindirici. Çünkü ne yaparsak yapalım “yine mi cin” ön yargısı ile fragmanlarımıza yaklaşılıyor. Cin ve onunla gelen dini motifli korku filmi yapmak gayet mantıklı, fakat bu dünyaya girince beraberinde gelen bir sürü ezoterik bilgiyle karşılaştık. Senaryoları oluşturduğumuz Alper Kıvılcım ile cennete düşmüş gibi olduk. Şimdi bunları mantıklı konseptler içerisinde temalarımıza yedirip görsele dökmeye çalışıyorum. Etkilendiğim filmler de genelde bunları çok iyi kullanmış ağırlıklı olarak hollywood yapımları.

KE-  Deccal filmi diğer filmlerinizden daha farklı bir yapıya sahip. Konusu itibariyle Deccal’in uluslararası standartlarda boy gösterebilecek şekilde tasarlandığını düşünüyorum. Deccal gerçekten korku sineması için sarsıcı ve ürkütücü bir olay, yani iyi bir malzeme. Sizde bu malzemeyi iyi kullandınız ve film gayet başarılı. Bu filmin ortaya çıkışı nasıl oldu?

ÖB- Cin dışında bir şey yaptım ve çok keyif aldım. Buna devam etmek istedim. Fakat dini altyapı atmosferi kurmama çok yardımcı oluyor. Çünkü inançlarla birlikte gelen mekanlar objeler çok derin ve çok renkli. Deccal ile ilgili bir tv programı izlemiştim. Alper'le paylaştım ki kendisi zaten benden daha fazla bilgiye sahipti Deccal hakkında. Ondan öğrendiklerimle birlikte senaryoyu harmanladık. İşin içinde Deccal'in olması diğer dinleri de katmamıza vesile oldu ve film hem görsel olarak hem de anlatım olarak uluslararası bir çizgiye oturdu. Bu sene Toronto Film Festivali'ni 1 hafta ile kaçırdık. Seneye iki filmle birlikte başvurup diğer festivallere yollayacağız.

KE- Devam filmi Deccal 2’nin çekimleri yakın zamanda başlayacak. Bize biraz hikayesi hakkında bilgi verir misiniz? Seyirciyi neler bekliyor Deccal 2’de?

ÖB- Aralık ayı içinde çekimlere başlamak için çalışmalarımız sürüyor. Deccal artık aramızda... Onu doğuran kurban kadınımız Duygu ölmüş. Çocuk yetimhane aracılığı ile bir aileye veriliyor. Sonrasında dehşet kaldığı yerden devam ediyor, çünkü Deccal'in bir yerlerde yaşadığını bilen büyük dinlerin derin yapıları da bebeği ortadan kaldırmak istiyor. Bakalım kim kazanacak?

KE- İlk filminiz Ammar’dan, Deccal’e kadar geçen zamanda neler değişti hayatınızda? Çektiğiniz filmlere gelen tepkiler nasıl oldu? Seyircinin en çok beğendiği ve inanarak izlediği film hangisi sizce?

ÖB- Komedi kökenli bir sinemacı olarak kendimdeki değişime şaşırıyorum. Çünkü gün geçtikçe korku kültürüne derinlemesine girmeye ve bundan zevk almaya başladım. Yaptığım filmler hep daha iyiye gidiyor gibi hissediyorum. Öyle olmazsa zaten çok mutsuz olurum. Fakat seyirci kendi profiline göre seçiyor en sevdiği filmimi. Geçen kendim bir anket yapayım dedim Twitter'da sonuç en sevdikleri Ammar çıktı. Ammar ilk filmim olduğu için bir ruhu var ve hep söylerim Ammar'ın son 20 dakikasını şu anda imkanı yok çekemem diye. Buna rağmen çoğu yerde izlerken gözümü kıstığım hatalarım mevcut. Gel, gör ki en çok onu seviyorlar. Fakat sinefiller Helak'ı çok seviyor mesela. En çok korktukları filmim Azazil. Karışık işler. :)

KE- Bu soruyu genel olarak soruyorum. Hem Türk, hem de yabancı korku filmlerini göz önünde bulundurarak cevaplarsanız sevinirim. Korku filmlerinde ses efektlerinin arkasına sığınıp, göz yoran hızlı çekimlerle ve bilgisayarla yapılmış inandırıcılığı pek olmayan makyajlarla seyirciyi korkutmaya çalışmak sizce ne kadar doğru bir iş? Bu konuda neler yapılması gerek doğrusu nedir?

ÖB- Samimi konuşmak gerekirse tamamı çöp. Bu ciddi anlamda karşılaştığım zaman üzüldüğüm kötü taklitler. Hasan Karacadağ bir stil yakaladı. Kendi yarattığı şeyin dokusunu ve timinglerini çok iyi biliyor. Seversiniz sevmezsiniz ama sonuç aldığı kesin. Ben çok ciddi saygı duyuyorum. Fakat alttan gelen en az 10 ayrı taklit sayabilirim ki,fragmanlarına kadar aynen taklit ediyorlar. Saçma sapan işler. Bu hatta sektörde yol olmaya başladı. Birçok yeni yapımcının da canını yaktılar. Bu kadar kolay olmamalı. Ben şahsen Alper Mestçi ve Hasan Karacadağ dışında kimseyi ciddiye alamıyorum. Hatta hepsini kötü niyetli buluyorum. Mesele, arapça bir isim bulalım sonuna da “cin bilmemnesi” diyelim çakar geçeriz meselesinin ötesinde. Eninde sonunda ciddi paralar harcanıyor. Yazık.

KE- Korku sinemasında The Thing, Evil Dead, Exorcist vb. gibi hala konuşulan ve bu filmlerden türeyen yüzlerce film var. Sadece Türkiye değil birçok ülkede bu filmlerin esintilerini görebiliyoruz. Türk korku filmlerinin (en azından bazılarının) yıllarca konuşulması ve kült bir film haline gelmesi için ne gibi bir yol izlenmeli?

ÖB- Saydığın filmlerden ben de çok etkilenmişimdir bilinçaltımda. Bu biraz üretme duyargasıyla birlikte geliyor bu. Baskın eserler her sanat dalında, altından gelen nesilleri her zaman etkilemiştir. Bunlar da baskın dağıtım ağının ve büyük prodüksiyon olanağının ürünleri. İyi yönetmenlerin ellerinden çıkmış işlere etkilenmemek elde değil Korcan. Kötü bir şey de değil. Çünkü sineması henüz emekleme döneminde olan bir ülkeyiz. Nitelikli bir iş yapmanın, çok fazla cezalandırıldığı bir ülke burası. Fakat elitist bakış açısı zaten burada bıçak sırtı bir yere dayanıyor. Yani bu halk kaliteli işten anlamaz deyip geçmek de yanlış. O yüzden popüler kültürün bize öğrettikleri imgelerle kendi kültürümüzü harmanlayarak bir iş yapmaya çalışıyorum. Kendimce böyle bir çıkış buldum. Hem izleyiciye, hem de sinemanın estetik tarafına dokunmak istiyorum.

KE- Türk seyircisinin korku filmlerimize karşı olan önyargıları artık yıkıldı diye düşünüyorum. ( En azından benim öyle). Siz ne düşünüyorsunuz bu konuda, alıştılar mı bizim korku hikayelerine ve oyunculuklara?

ÖB- Kemik korku seyircisi... ki bu 80.000 kişi filan her koşulda şans veriyor. Bu film iyiyse katlanarak gidiyor. Fakat yukarıda bahsettiğim gibi, zekasına hakaret ettikleri zaman bu geçerli değil. İşini ciddiye alan kişiler, eğer ki izleyiciyle buluşurken, dağıtımcı, yapımcı, sosyal koşulla, vizyon takvimi ile ilgili bir talihsizlik yaşamadıysa mutlaka hak ettiği ilgiyi görüyor. Her zaman söylediğim gibi ağır önyargısı olanlar zaten hiç bir şekilde Türk korku filmlerine sinemada giden kitle değil. Ağzınızla kuş tutsanız da gitmeyecek kişiler.

KE-  Bir korku filmi yönetmeni olarak ileride ne gibi projeleriniz var? “Bu Bir Özgür Bakar Filmi” diyebileceğimiz farklı senaryolar çıkacak mı? Korku sinemasına devam mı, yoksa farklı türlere de geçmeyi düşünüyor musunuz?

ÖB- Korkuyu kendi içinde alt türlere bulaşarak ve yeni denemelerle zenginleştirerek devam etmek istiyorum. Slasher ve Gore tarzı gibi. Uzaylı gerilimi gibi projeler kafamda mevcut. İnşallah kısmet olur.

KE- Son zamanlarda Hollywood filmlerinden çok daha fazla ilgi gören yapımlar ortaya çıkaran İspanyol korku filmleri hakkında ne düşünüyorsunuz?

ÖB- Muazzam işler. Fakat dediğim gibi bize ulaşıp ses getirdiğini düşünmemizde, doğru dağıtım olanakları da etkili. Biz de artık “Baskın-Karabasan” filmiyle beraber bu kanallara dokunmaya başladık. Türk korku sineması bence uluslararası ölçekte türün meraklılarının seveceği işler çıkarıyor.

KE- Eski dönemde geçen bir korku filmi çekmek ister miydiniz? Mesela Osmanlı döneminde geçen fantastik bir korku filmi gibi ?

ÖB-Tamamı için bir şey diyemem ama Deccal 2, 1666'da geçen bir intro ile açılıyor. Daha sonra film 2016'da devam ediyor. Yani hem dönem, hem bilim kurgu sayılır :)

KE- Çektiğiniz korku filmlerinin setlerinde yaşadığınız ilginç ya da komik olaylar olduysa birkaçını bizimle paylaşır mısınız?

ÖB- İlk filmimde gerçekten hem çok eğleniyor, hem de çok geriliyordum. Çünkü söz verdiğim bütçe ve iş gününde kalmak adına, şimdi düşününce manasız bir hırs yapmıştım. Mezarlık sahnesinde hep yağmur hayal etmiştim. Altını üstünü hesapladık ama hiç bir şekilde yapay yağmurlama için arazöz’e bütçe çıkaramadık. Çok üzüldüm.  Aklımdan tamamen çıkmıştı zaten. 10 gün kadar sonra o sahnenin çekileceği güne geldik. Gece oldu. Kayıt dedik. Yağmur yağdı. Nazar değmesin, kalbim çok temizdir.

KE- Çok korku filmi izler misiniz? Favoriniz olan 3 korku filmini yazar mısınız?

ÖB- Eskiden sinemayı ders alır gibi izlerdim. 2 yıldır bu huyumdan vazgeçtim. Dengeli bir şekilde her türden ve bir izleyici gibi zevk almak için film izler oldum. Kafa boşaltmak için Transformers’da izliyorum. Gerçekten boğazımda biraz sinema tortusu bıraksın diye Tarkovski de izliyorum. Jarmush'dan, Woody Allen'a hiç ayırt etmeksizin iyi kötü her şeyi izlerim. Korku filmi sıralaması yapmak gerçekten çok zor. Dehasına şapka çıkartacağın bir sürü yönetmen varken çok zor. Hitchcock, Polanski, Carpenter, Craven. Yenilerden James Wan. Her türlü seyirciyi koltuğa çivileyen atmosferleri ile insanı büyüleyen ustalar. Bunların filmleri deyip geçeyim.

Bu Yazım Popüler Sinema da yayınlanmıştır.

http://www.populersinema.com/roportaj/ozgur-bakar-ile-roportaj-27065.htm